Afgelopen vrijdag ging ik naar hunkemöller in Uden. Een aantal nieuwe leuke bh’s scoren. Ik weet nooit precies mijn maat, en ja elke bh is anders dus ik laat me altijd goed adviseren. Ik kom al jaren in deze winkel en ik word eigenlijk altijd door dezelfde verkoopster geholpen. Heel prettig geholpen moet ik zeggen, dat is ook de reden dat ik steeds terugkom.

Op een gegeven moment ben ik een bh aan het passen, ze komt bij mij in mijn hokje kijken of deze goed zit. Ze zegt tegen me: “ja als je dadelijk nog wat afvalt, dan….” Dus ik zeg: “afvallen? Dat ben ik helemaal niet van plan…want ik ben heel tevreden zoals ik eruit zie !” Arme vrouw, dit had ze niet verwacht en ik weet ook zeker dat ze het niet zo bedoelde. Maar ze zet me wel meteen aan het denken. Ik kan dit prima naast me neerleggen en dit relativeren maar ik verwacht dat er heel veel vrouwen zich hierdoor echt niet prettig voelen en zelfs weer een knak in hun zelfvertrouwen krijgen.

Want ja daar gaan we weer, “het ideaalbeeld”; platte buik, geen vetrollen, mooie borsten, een mooie stralende huid….welke vrouw is nu tevreden met zichzelf? Er is altijd wat, we willen altijd mooier, slanker, minder rimpels, minder rolletjes… en ga zo nog maar ff door. Dit is dus wat de maatschappij ons laat zien dat het altijd “beter” kan, dat het net niet goed genoeg is, een idee van hoe je eruit zou moeten zien. Maar wat als je goed bent zoals je bent? En inderdaad naar de maatstaven van de maatschappij heb ik echt een rolletje teveel en ben ik een aantal kilo’s te zwaar.

Maar ik voel me goed!! Wanneer ik me soms weer eens laat meeslepen door alle oordelen van anderen, ga ik terug naar de tijd dat ik slank was, maar wel ziek ( colitis ulcerosa), weinig energie, uitgeblust, ogen die dof waren, niet blij, van dag tot dag leefde, en blij wanneer ik in de avond mijn bed weer in kon rollen. En eerlijk is eerlijk, tevreden was ik niet met hoe ik eruit zag.
Ik zou voor geen goud willen ruilen voor die paar kilo minder.

Want nu, heb ik enorm veel energie, ik ben positief, blij, minder oordeel over een ander, mijn ogen stralen ( behalve wanneer ik flink ben wezen stappen toch Ingrid en Angelique?), is mijn gezondheid in balans, heb ik rust in mijn leven. En dat allemaal met een paar kilo meer.
Dus wanneer jij je ( weer eens) gek laten maken door de verwachtingen van anderen ga dan eens bij jezelf ten rade, of dit van die ander is of van jou? Want hoe vaak worden er ons geen dingen opgelegd omdat de ander vindt dat dat zo hoort? Of omdat jij zo geleerd hebt dat het zo hoort of moet zijn?

En waar ik ook benieuwd naar ben: Wat doet zo’n opmerking met jou?

Laat het me weten door hier te klikken.

Deel bericht

Deel dit bericht met jouw vrienden!