MIJN LICHAAM ZEI:” STOP IK DOE NIET MEER MEE!!”
Het begon in mijn jeugd, het motto was altijd doe maar normaal dan doe je al gek genoeg. Niet te hard lachen, praten of niets anders doen dan anderen want wat zullen de mensen wel niet over je zeggen!! Dus binnen de lijntjes blijven was zeer gewenst. Wat ik zelf wilde, voelde of bedacht stopte ik weg want ik heb al vroeg geleerd dat dit niet belangrijk was. Zorg dat iedereen je aardig vindt, dat je klaarstaat voor anderen, dat je een goede baan hebt, een huis, een betrouwbare partner die een stabiele basis heeft…..dan heb je het goed voor elkaar.
Dit heb ik altijd heel goed uitgevoerd. Ik zorgde voor iedereen, ik ben ook daadwerkelijk in de zorg gegaan eerst als Z-verpleegkundige en later als doktersassistente… ik wilde het iedereen naar de zin maken, deed daar ook mijn uiterste best voor. Wanneer ik iets niet wilde, deed ik dit toch zonder te vermelden dat ik het niet wilde.. ja misschien heel voorzichtig maar wanneer de ander dan overtuigend vertelde dat dit was wat we moesten gaan doen dan ging ik hierin mee.
Ik heb mezelf , ja ja ik ben zelf hierin de schuldige, zo vaak aan de kant gezet, niet geluisterd naar mezelf en het mezelf niet waard gevonden om voor te kiezen dat ik letterlijk ziek werd, ik had totaal geen energie meer en brak figuurlijk aan mijn enkels af. Zelfs op dat moment meende ik nog te moeten overleggen met mijn partner of ik me echt wel ziek moest melden want daar werden mijn collega’s de dupe van…..Yeah right Hedwig…
Jaren heb ik nog gestruggeld, ziekenhuis in en uit, de bank was ondertussen mijn grootste vriend wanneer ik tenminste niet aan het werk was en niet voor iedereen klaar hoefde te staan die een beroep op mij deed…. Totdat bij mij de knop omging en ik besefte dat ik dit echt zelf moest gaan doen. Wanneer ik dit niet zou doen zou er nooit iets veranderen dus de keuze lag bij mij.
Toen ik dat besefte gingen er voor mij deuren open die ik niet voor mogelijk had gehouden. Het was niet gemakkelijk en echt niet altijd leuk om naar mezelf te mogen kijken en te ontdekken welk aandeel ik zelf had. Maar ik ontdekte wat mijn verleden ook was, met de bagage die ik meedroeg, ik NU verder moest en niet moest blijven hangen.
Stap voor stap kwam ik steeds dichterbij degene die ik ergens in mijn leven kwijt was geraakt. Ik herkende mezelf weer, durfde weer keuzes te maken die ik wilde zonder dat ik me druk maakte of een ander dat wel leuk vond of wat die ervan dacht, ik was meer ontspannen, vrolijker, meer energie en mijn gezondheid is enorm verbeterd.
Dus ondanks alles, of beter gezegd dankzij mijn verleden leef ik mijn leven nu voluit.
Wil jij ook bewust worden van de keuzes die jij maakt en hoe die jou leven beïnvloeden, je bent welkom om eens te sparren wat ik voor je kan betekenen.
Liefs Hedwig

Deel bericht

Deel dit bericht met jouw vrienden!