19 September had ik een netwerkbijeenkomst bij zorg de keizer in Venray.

Een netwerkbijeenkomst met zorgproffesionals die erin geloven dat er ook andere wegen zijn dan de reguliere zorg of juist dat je elkaar heel mooi kunt ondersteunen.

Het was een hele prettig middag waar ik ook uit mijn comfortzone werd getrokken, want je mocht jezelf wel echt laten zien deze middag. En de ander ook.

Op een gegeven moment mocht iemand voor mij een woord opschrijven dat bij hem of haar opkwam nadat ze naar mijn verhaal had geluisterd waarom ik dit werk doe wat ik doe. Ik kreeg het woord “MOED”.

Wow dat is een mooie, “MOED”. En ja ik denk zeker dat het zo is, al zie je dat zelf vaak heel anders. Lees hier mijn blog over waarom ik het woordje MOED kreeg toebedeeld.

Zoals veel vrouwen heb ik geleerd om vooral te geven, en zelf pas aan de beurt te zijn wanneer ik genoeg gegeven had. Mezelf voorbij lopen en niet luisteren naar signalen die mijn lijf afgaf dat het echt genoeg was geweest resulteerde erin dat ik zeven jaar geleden flink ziek werd, colitis ulcerosa. Veel buikpijn, heel weinig energie, mezelf de dag doorslepen en blij wanneer ik weer de dag doorgekomen was, maar genieten? Nee dat was er vaak niet bij. Totdat ik er op een dag, nu 3 jaar geleden,  helemaal klaar mee was, ik kon kiezen of ik geef me hieraan over en laat het zo en het is zoals het is of… het is nu de tijd om te veranderen. Ik koos voor het laatste, ik had niets te verliezen en ik snapte uiteindelijk zelf wel wanneer IK het niet ging doen dat het nooit ging gebeuren. Dus ja, met vallen en opstaan heb ik deuren gesloten en nieuwe deuren geopend die voor mij hele andere perspectieven lieten zien.  En dat was zeker niet gemakkelijk, maar mijn drive om echt uit mijn leven te halen wat erin zat was zo groot dat ik elke keer weer opnieuw doorging.

Mijn blik op het leven veranderde, en ik ging steeds meer naar anderen om me heen kijken. Ik zag dat heel veel vrouwen hiermee in meer of mindere mate “last” van hadden. Wanneer vrouwen bij elkaar zitten dan gaat het al snel over “een ander” wat die wel of niet doet, we hebben er allemaal een oordeel over. Maar uiteindelijk is dit de eigen “ontevredenheid”,  en die gaat knagen. Ze zijn niet helemaal of helemaal niet tevreden met hun leven zoals het nu is en dat kan in het werk, de relatie, de vriendenkring of een mengelmoes van factoren zijn. Maar ik zag dat het daarbij bleef, wel kijken en oordelen over een ander maar niet naar zichzelf kijken en vooral geen actie ondernemen om het zelf te veranderen… Want waarom zijn jouw normen en waarden die jij geleerd hebt “goed” of die van een ander “verkeerd”? Kunnen ze ook bijgesteld worden of kun je iets anders kiezen dat beter bij jou past, nu? Kun jij bepaalde patronen die je steeds kiest omdat je niet anders kent of omdat het wel lekker veilig is loslaten?

Dus ik besloot om vrouwen te gaan helpen om weer te gaan leven zoals ze het zelf willen en niet omdat het zo hoort, of omdat het van ze verwacht wordt.  En niet bij iedereen is het zo extreem dat zij daadwerkelijk een chronische ziekte krijgt. Maar ik zag wel dat vrouwen niet blij waren met het leven dat ze leefde, met het rollenpatroon waar ze in zaten. Niet helemaal gelukkig,  Vaak knaagt het gevoel en rijst de vraag: “Is het dit ?  Gaat dit mijn leven verder zijn?”

En ja daarom kreeg ik het woord MOED; MOED om voor mezelf te beginnen, MOED om oude patronen los te laten, MOED om te vertrouwen op mijn intuïtie, MOED om te vertrouwen op mijn lijf, MOED om door te gaan ook al is de weg niet gemakkelijk, MOED om bij mijn missie te blijven ondanks het oordeel van anderen, en vooral MOED om mezelf te blijven.

Deel bericht

Deel dit bericht met jouw vrienden!