WAT JE NIET OVER JE LIPPEN KUNT KRIJGEN, ZAL VIA JE LICHAAM WEL EEN WEG NAAR BUITEN VINDEN.

Deze uitdrukking kwam ik tegen. En ja hier zit meer waarheid in dan je denkt.

Hoe komt het toch dat je je niet uitspreekt? Waar ben je bang voor?

Het is niet raar hoor dat je dat doet, en we zullen het allemaal in meer of mindere mate herkennen. Je kiest wat je zelf als veilig hebt gemaakt voor jou in je leven om te reageren. Je hebt jezelf dingen eigen gemaakt om niet op te vallen, of niet anders te zijn dan de anderen, of om anderen niet te kwetsen. Want ooit heb je waarschijnlijk een ervaring op gedaan dat ze je niet meer zo aardig, lief, leuk, mooi, aantrekkelijk, gezellig of wat dan ook vonden. Dus je gaat je gedrag aanpassen zodat het veilig is en dat anderen je wel lief, aardig, leuk, aantrekkelijk of gezellig vinden.

Lees in mijn blog mijn persoonlijke verhaal

Ik was vroeger een erg uitbundig, vrolijk , direct kind met mijn hart op de tong. Maar in mijn leven heb ik vaker meegemaakt dat dit gedrag niet wenselijk was. Meer dan eens kreeg ik te verstaan niet zo enthousiast, uitbundig te zijn, vooral niet te hard te lachen en mezelf te gedragen zoals alle anderen zodat ik niet zoveel opviel. Wanneer je vaak genoeg hoort, op school (ik was niet zo’n stille leerling dus vonden de leraren mij super irritant) , thuis,  bij sportclubs dat je gewoon stil en niet teveel aanwezig moet zijn ga je je aanpassen aan wat anderen van je verwachten. Deze aanpassing paste dus totaal niet bij mij, want ik ben impulsief, enthousiast, actief en ja vaak wel aanwezig.

Ergens in mijn leven ben ik een muur op gaan bouwen zodat anderen mij niet konden kwetsen. Ik kwam altijd heel stoer over alsof ik alles wel aan kon en niets mij kon raken. Maar diep van binnen was ik een verdrietig, onzeker en kwetsbaar meisje dat alleen maar wilde dat anderen me leuk vonden zoals ik was en dat iemand van me hield omdat ik, ik was. Hoe kan dit toch dat je je niet kwetsbaar op durft te stellen?

Ik had zo’n muur opgebouwd zodat ik iedereen heel mooi op afstand kon houden, niemand kon heel dichtbij komen. Dat liet ik gewoon niet toe. Wat zit hierachter? Wanneer je je kwetsbaar opstelt en mensen dichtbij laat komen zodat je ook nog eens iets om iemand gaat geven dan kunnen ze je alleen maar pijn doen.

En hoe gebeurt dit zul je je afvragen?

Ja dat is eigenlijk niet zo moeilijk. Je gaat kiezen wat veilig is voor jou. Wanneer je je vaak gekwetst en afgewezen als persoon voelt dan ga je je aanpassen zodat je dit niet meer gebeurt of in ieder geval minder kans dat dat gebeurt. Je maakt zelf je omstandigheden zo zodat je denkt zelf de controle te hebben.

Bij mij is dit uiteindelijk naar buiten gekomen met darmklachten. Wanneer je jaren niet degene bent of kunt zijn wie je werkelijk bent gaat je dit blokkeren. Dus je aanpassen en niet uitspreken gaat echt in je lichaam zitten.

De uitspraak een grote mond maar een klein hartje is zo waar. Vaak zie je mensen die snel van zich afbijten en meteen hun woordje klaar hebben dat ze een “toneelspel” spelen. Ze kunnen niet laten zien dat ze “geraakt” worden door iets, want je gaat toch niet huilen waar iedereen bij is. Je bent toch geen jankerd. Stel je niet aan. Vinden ze mij niet leuk, hun probleem daar zit ik niet mee!!

Is dit ook herkenbaar voor jou? Ben jij ook zo’n stoere vrouw die het allemaal wel zelf kan, maar stiekem toch graag weer degene wordt die ze eigenlijk is? Wil je meer weten kijk bij  jouw leven 2.0

 

Deel bericht

Deel dit bericht met jouw vrienden!